سورة البلد

Sindhi

سورة البلد - عدد الآيات 20

لَآ أُقْسِمُ بِهَٰذَا ٱلْبَلَدِ ١

ھن شھر (مڪي) جو قسم کڻان ٿو.

وَأَنتَ حِلٌّۢ بِهَٰذَا ٱلْبَلَدِ ٢

۽ تون ھن شھر ۾ (ته) رھندڙ آھين.

وَوَالِدٍۢ وَمَا وَلَدَ ٣

۽ ڄڻيندڙ جو (قسم کڻان ٿو) ۽ ان جو جيڪو ڄايو.

لَقَدْ خَلَقْنَا ٱلْإِنسَٰنَ فِى كَبَدٍ ٤

ته بيشڪ ماڻھو کي ڏک ۾ (پوڻ لاءِ) خلقيوسون.

أَيَحْسَبُ أَن لَّن يَقْدِرَ عَلَيْهِ أَحَدٌۭ ٥

(ماڻھو) ڀانئيندو آھي ڇا ته مٿس ڪوبه غالب نه ٿيندو؟

يَقُولُ أَهْلَكْتُ مَالًۭا لُّبَدًا ٦

چوي ٿو ته مون تمام گھڻو مال کپايو.

أَيَحْسَبُ أَن لَّمْ يَرَهُۥٓ أَحَدٌ ٧

ڀانئيندو آھي ڇا ته ڪنھن ڪونه ڏٺو اٿس؟

أَلَمْ نَجْعَل لَّهُۥ عَيْنَيْنِ ٨

کيس ٻه اکيون نه ڏنيون اٿون ڇا؟

وَلِسَانًۭا وَشَفَتَيْنِ ٩

۽ ڄڀ ۽ ٻه چَپ به؟

وَهَدَيْنَٰهُ ٱلنَّجْدَيْنِ ١٠

۽ ٻه رستا ڏيکارياسونس.

فَلَا ٱقْتَحَمَ ٱلْعَقَبَةَ ١١

پوءِ ڪوبه سخت لَڪ نه لنگھيو.

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا ٱلْعَقَبَةُ ١٢

۽ ڪنھن سمجھايئي ته سخت لَڪّ ڇا آھي؟

فَكُّ رَقَبَةٍ ١٣

ٻانھو آجو ڪرڻ آھي.

أَوْ إِطْعَٰمٌۭ فِى يَوْمٍۢ ذِى مَسْغَبَةٍۢ ١٤

يا بُک جي ڏينھن ۾ کاڄ کارائڻ.

يَتِيمًۭا ذَا مَقْرَبَةٍ ١٥

مائٽي واري ڇوري ٻار کي.

أَوْ مِسْكِينًۭا ذَا مَتْرَبَةٍۢ ١٦

يا مٽيءَ ۾ رُلندڙ محتاج کي.

ثُمَّ كَانَ مِنَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ وَتَوَاصَوْاْ بِٱلصَّبْرِ وَتَوَاصَوْاْ بِٱلْمَرْحَمَةِ ١٧

ان کانپوءِ (اُھو) مؤمنن مان ھجي ۽ ھڪ ٻئي کي صبر جي وصيت ڪيائون ۽ (پڻ) ھڪ ٻئي کي (خلق تي) ٻاجھ ڪرڻ جي وصيت ڪيائون.

أُوْلَٰٓئِكَ أَصْحَٰبُ ٱلْمَيْمَنَةِ ١٨

اُھي نيڪ بخت سڄي پاسي وارا آھن.

وَٱلَّذِينَ كَفَرُواْ بِـَٔايَٰتِنَا هُمْ أَصْحَٰبُ ٱلْمَشْـَٔمَةِ ١٩

۽ جن اسان جي آيتن جو انڪار ڪيو سي بدبخت کٻي وارا آھن.

عَلَيْهِمْ نَارٌۭ مُّؤْصَدَةٌۢ ٢٠

مٿن دميل باھ چوڌاري ويڙھيل (موڪلبي) آھي.